Κατεβάστε άρθρα της σχολικής μας εφημερίδας :εφημεριδα.docx

Πρώτο τεύχος 2013-14

Συντακτική ομάδα

Υπεύθυνοι καθηγητές

  • Κοθρά Βαρβάρα , Φιλόλογος
  • Πρεκατές Αλέξανδρος , Πληροφορικός
  • Βασιλείου Βασιλική , Θεολόγος

Μαθητές

  • Αλεξιάδης Ιωάννης
  • Γεώργιος Μπαλάφας
  • Καλαφατίδης Δημήτρης
  • Καφετζή Ανδριανα
  • Μίλλερ Αντώνης
  • Μπαρούτα Παρασκευή
  • Παναγιωτίδου Μαριάννα
  • Τέγου Μαρία

Εν αρχή ην ο Λόγος

Αγαπητοί αναγνώστες, Είμαστε πολύ χαρούμενοι που καταφέραμε με τη βοήθεια όλου του σχολείου (μαθητών και καθηγητών) να αναρτήσουμε την πρώτη σχολική εφημερίδα μας! Η χαρά να εργάζεται κανείς αλλά και να φοιτά σε ένα δυσπρόσιτο σχολείο είναι μοναδική και η σημασία πολλαπλή. Πρώτον γιατί ζει , αναπνέει και γεύεται έναν πρωτόγνωρο για άνθρωπο της πόλης αέρα ελευθερίας και ανθρωπιάς –όσον αφορά τους καθηγητές- και δεύτερον γιατί τα παιδιά νιώθουν σ ΄αυτήν την τρυφερή ηλικία οικεία και προστατευμένα σ΄έναν χώρο φυσικό, γνώριμο και κοντινό στον τρόπο ζωής τους. Η χαρά δε είναι ακόμη μεγαλύτερη, όταν μας δίνεται η δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο με κάθε τρόπο και στην προκειμένη περίπτωση μέσω της δικής μας εφημερίδας. Λόγια βγαλμένα από την ψυχή και το μυαλό μας χύθηκαν άλλοτε ήρεμα , άλλοτε επίπονα και άλλοτε λυτρωτικά στον απέραντο χώρο του διαδικτύου ,πετώντας ελεύθερα πάνω από τα αγαπημένα μας βουνά , λόγια ανεμάρπαστα γινήκανε ,που θα ΄λεγε και ο Όμηρος. Μαζί τους ταξιδεύουμε κι εμείς, επιβάτες του μόνου μέσου που δεν σε εγκαταλείπει ποτέ, αυτού της γνώσης, των αισθημάτων , της ειλικρινούς και αληθινής επικοινωνίας , του εν αρχή ην Λόγου. Καλό μας ταξίδι λοιπόν! Είστε όλοι ευσπρόδεκτοι!

Η εφημερίδα μας


Η εφημερίδα μας παιδιά
είναι μια χαρά,
εδώ θα δείτε πολλά πράγματα
που είναι θαύματα!

Έχει γίνει από μικρά παιδιά του γυμνασίου
που έχουν πιο πολύ μυαλό κι απ’ τον Αθανασίου
Μπείτε να τη δείτε
για να μας θυμηθείτε!!!
Αντώνης Μίλλερ

Χαιρετισμός Διευθυντή Δευτεροβάθμιάς Εκπαίδευσης Νομού Γρεβενών

Η συντακτική ομάδα της εφημερίδας ευχαριστεί ολόψυχα τον κύριο Λιάμπα Θωμά, Διευθυντή της Δευτεροβάθμιας Διεύθυνσης Γρεβενών, που κατά την επίσκεψή του στο σχολείο μας δέχθηκε με χαρά να απαντήσει στις ερωτήσεις που ακολουθούν, και του ευχόμαστε καλή επιτυχία και δύναμη στο έργο του.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Κύριε Διευθυντά,τι θα θέλατε να ευχηθείτε για την ΄΄έκδοση ΄΄του πρώτου τεύχους της πρώτης ηλεκτρονικής εφημερίδας του Γυμνασίου Παλαιοχωρίου ;

Εύχομαι η εφημερίδα σας να έχει μακροημέρευση προς όφελος της μαθητικής κοινότητας του Γυμνασίου Παλαιοχωρίου και γενικότερα της κοινωνίας της περιοχής Βεντζίου.

ΕΡΩΤΗΣΗ:Ποιοι είναι οι στόχοι σας , οι ελπίδες, οι ανησυχίες σας για την εκπαίδευση του νομού στον οποίο προϊστασθε;

Στόχος μου είναι να βοηθήσω τους μαθητές μας να αναπτύξουν αρμονικά, ολόπλευρα και ισόρροπα τις ψυχικές και σωματικές τους δυνάμεις, ώστε να γίνουν υπεύθυνοι και δημοκρατικοί πολίτες, με πίστη στην πατρίδα και στα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες και θα ζήσουν δημιουργικά.

ΕΡΩΤΗΣΗ:Θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα στους μαθητές και τους καθηγητές των σχολείων, για τη λειτουργία των οποίων είστε υπεύθυνος;

Θα ήθελα να ευχηθώ σε καθηγητές και μαθητές υγεία, ευτυχία και δύναμη να ξεπεράσουν όλες τις δυσκολίες και να πετύχουν όλους τους στόχους τους.

Ευχαριστούμε πολύ , κύριε Διευθυντά! Κι εγώ σας ευχαριστώ!

Συνέντευξη Διευθύντριας Γυμνασίου Παλαιοχωρίου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ ΓΡΕΒΕΝΩΝ ΖΗΣΗ ΣΤΕΡΓΙΑΝΗΣ , ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ/ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟ/ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ , ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΕΞΙΑΔΗ

Δημοσιογράφος: Πώς νιώθετε τώρα που είστε διευθύντρια;

Συναισθήματα διφορούμενα: λίγο περίεργα, διότι κατά κάποιον τρόπο ήταν αναπάντεχο ν’ αναλάβω μια τέτοια θέση, ταυτόχρονα μεγάλη ευθύνη. Από την άλλη νιώθω ικανοποίηση και χαρά, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να ασχοληθώ με κάτι με το οποίο δεν είχα ασχοληθεί στο παρελθόν και να προσφέρω όσο μπορώ στο σχολείο αυτό.

Δημοσιογράφος: Είναι ενδιαφέρον να είναι κανείς διευθυντής; Τι θετικά έχει και τι αρνητικά;

Ειδικά για μένα που βιώνω μία πρωτόγνωρη εμπειρία, η άσκηση διευθυντικών καθηκόντων είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον. Στο ελάχιστο χρονικό διάστημα που βρίσκομαι σε αυτή τη θέση διαπίστωσα ότι η λειτουργία μιας σχολικής μονάδας δεν εξαντλείται μόνον στη διδασκαλία και στη μετάδοση γνώσεων , αλλά διέπεται και από άλλα συστήματα και δομές, όπως το διοικητικό- οργανωσιακό- κοινωνικό. Ο διευθυντής βρίσκεται μέσα σε όλα αυτά και πρέπει να παρατηρεί, να καταγράφει, εν τέλει να εποπτεύει και να συντονίζει το πολύπλοκο οργανωσιακό σύστημα της σχολικής μονάδας. Φυσικά, όλα τα παραπάνω συνιστούν έναν μεγάλο βαθμό δυσκολίας: αυτό είναι και το αρνητικό: αρκετές φορές ο διευθυντής πιέζεται από άποψη χρόνου προκειμένου να φέρει σε πέρας γραφειοκρατικά θέματα. Καθημερινά προσπαθεί να διατηρήσει τις ισορροπίες στο δυναμικό του σχολείου (καθηγητές- μαθητές) Η πίεση λοιπόν που ασκείται είναι πολύ μεγάλη και ψυχοφθόρα, αν λάβει κανείς υπόψιν ότι αυτός έχει την τελική ευθύνη για ό, τι συμβεί στο σχολείο. Αν όμως καταφέρει να εναρμονίσει όλα τα παραπάνω, τότε αισθάνεται μεγάλη ικανοποίηση, διότι απλούστατα πέτυχε τον αλληλοσεβασμό και την αλληλοκατανόηση.

Δημοσιογράφος: Σας είναι δύσκολο που σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα έπρεπε να προσαρμοστείτε ως διευθύντρια του σχολείου;

Με δεδομένα όσα ανέφερα παραπάνω, ναι μου είναι αρκετά δύσκολη η προσαρμογή σ’ αυτή τη νέα κατάσταση. Ένα όμως θετικό στοιχείο είναι ότι γνωρίζω καλά τις υποχρεώσεις μου.

Δημοσιογράφος: Πώς νιώθετε που διευθύνετε το σχολείο μας;

Ιδιαίτερη χαρά. Τουλάχιστον πρόλαβα να έρθω σε επαφή με τους μαθητές και μέσω της διδασκαλίας πριν αναλάβω διευθυντικά καθήκοντα. Το γεγονός ότι είναι μικρό το σχολείο αποπνέει μια «ζεστασιά », μια οικειότητα. Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση το βίωμα μου είναι πρωτόγνωρο, καθώς ανέκαθεν υπηρετούσα σε μεγάλες σχολικές μονάδες.

Δημοσιογράφος; Έχετε σκοπό να αλλάξετε κάτι στο σχολείο αυτό;

Είναι νωρίς να απαντήσω διεξοδικά σε αυτό το ερώτημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλω πραγματικά οι μαθητές να νιώθουν το σχολείο δεύτερο σπίτι τους και να μην διστάζουν να εκφράζουν όσα νιώθουν. Το ίδιο ισχύει και για τους διδάσκοντες.

Δημοσιογράφος: Ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που παραχωρήσατε για την εφημερίδα μας και εκ μέρους όλου του σχολείου σας εύχομαι καλή δύναμη και καλή επιτυχία στο έργο σας.

Εγώ σας ευχαριστώ και συγχαρητήρια για την τόσο δημιουργική προσπάθειά σας στο χώρο της δημοσιογραφίας.

Λαογραφία

Αγαλλαίοι

άρθρο του Αλεξιάδη Γιάννη

Το χωριό μου ονομάζεται Αγαλαίοι και είναι ο τόπος όπου ζω και μεγάλωσα. Χρονολογείται ως ένα από τα αρχαία χωριά της περιοχής μας, αφού στον τόπο μου βρέθηκαν νομίσματα του 3ου και 4ου αιώνα π.Χ. , καθώς και μαρμάρινες πλάκες με επιγραφές των συγγενών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επίσης απέναντι από το χωριό μου υπήρχαν προϊστορικοί τάφοι. Το όνομα του χωριού έχει δύο ενδεχόμενες εξηγήσεις: •Προέρχεται από τη λέξη αγαλλίαση, λόγω του ότι είναι σ’ ένα μέρος απ’ όπου αγναντεύει όλα τα χωριά, έχοντας παράλληλα και πάρα πολύ ωραίο κλίμα με κρύο νερό •Από τους πολλούς αγάδες επί τουρκοκρατίας

Στο ψηλότερο μέρος του χωριού μου υπήρχε ένα μεγάλο κτίριο, που το έλεγαν Καλέ, όπως στη Θεσσαλονίκη λέγεται σήμερα Επταπύργιο, στην τουρκική διάλεκτο Γεντί Καλέ. Αυτό ήταν η διοίκηση της τουρκικής φρουράς, η λεγόμενη φρουρά τουρκικής διοικήσεως, είχε πολεμίστρες, φυλακές και μια κρεμάλα. Ονομάζεται γκούλια , που σημαίνει αρχοντικό στην ποντιακή γλώσσα, έχει χτιστεί στα προχριστιανικά χρόνια και ανακαινίστηκε τρεις φορές. Από την τελευταία αναστήλωση είναι η πλάκα που φωτογράφησα. Αυτά όλα τα είχαν προλάβει οι παππούδες μας της πρώτης γενιάς των Ποντίων.

Κάποιοι από αυτούς ήταν βαλαάδες , που σημαίνει κρυπτοχριστιανοί, όπως το όνομα αυτών που από Χαράλαμπος ονομάστηκαν Χαλίλ ή που από Ηλίας ονομάστηκαν Αλί. Αυτά τα ονόματα βρίσκονται συχνά στην περιοχή μας , αφού υπήρξαν οικογένειες από τις οποίες οι μισοί παρέμειναν χριστιανοί και οι άλλοι μισοί αλλαξοπίστησαν .Για παράδειγμα, στο χωριό Σαρακήνα υπάρχουν επώνυμα με τουρκική εξήγηση, όπως Μπουζαλής που σημαίνει ο δικός μας Αλής, Γκοτζαμπασόπουλος που σημαίνει το μεγάλο κεφάλι.

Ένας από τους Μπέηδες, ο λεγόμενος Καπλαμπέης είχε φέρει στο χωριό έναν αγιογράφο και αγιογράφησε όλη την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος καταστράφηκε από σεισμό, αλλά στον καινούριο ναό του Αγίου Δημητρίου σώζεται μια πολύ παλιά εικόνα, κάτω από την οποία είναι γραμμένο το όνομα του πατέρα του Καπλαμπέη, επί των χρόνων του οποίου όλα τα γύρω χωριά περνούσαν πολύ καλά.

Οι Αγαλαίοι (Τοπική Κοινότητα Κέντρου - Δημοτική Ενότητα ΒΕΝΤΖΙΟΥ), ανήκουν στον δήμο ΓΡΕΒΕΝΩΝ της Περιφερειακής Ενότητας ΓΡΕΒΕΝΩΝ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Η επίσημη ονομασία είναι “οι Αγαλαίοι”. Έδρα του δήμου είναι τα Γρεβενά και ανήκουν στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, οι Αγαλαίοι ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα Κέντρου, του πρώην Δήμου ΒΕΝΤΖΙΟΥ του Νομού ΓΡΕΒΕΝΩΝ. Οι Αγαλαίοι έχουν υψόμετρο 703 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 40,0248988671 και γεωγραφικό μήκος 21,6187515744.

Ποντινή

άρθρο του Δημήτρη Καλαφατίδη

Η Ποντινή είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών. Αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Βεντζίου και κατά την απογραφή του 2001 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 322 κατοίκων. Κατοικήθηκε από πρόσφυγες του Πόντου, που ήρθαν με βάση την ανταλλαγή πληθυσμών που προέβλεπε η συνθήκη της Λωζάνης, το 1922-1923. Βρίσκεται στο δρόμο από τα Γρεβενά προς τα Βέντζια μέσω Κνίδης, 5 χλμ. ΝΑ των Πυλωρών, σε 830 μ. υψόμετρο. 360 άτομα ζουν εκεί το χειμώνα και 530 το καλοκαίρι. Οι πηγές από τις οποίες αντλούν το εισόδημά τους είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Το Σιουμποτό και το Παλιοπύλωρο είναι παραπόταμοι του Αλιάκμονα, που περνάνε βόρεια και νότια της Ποντινής, ώσπου συναντώνται και χύνονται στον Αλιάκμονα. 5 χλμ. Α του χωριού βρίσκεται η κορυφή Φακιόλα (1.116 μ. ) , απ' όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει ένα ιδιαίτερης ομορφιάς τοπίο. Σύμφωνα με την ιστορία, οι κάτοικοι της Ποντινής κατάγονται από Μικρασιάτες πρόσφυγες που ήρθαν το 1923 από τα παράλια του Πόντου και πήραν τη θέση των βαλαάδων, οι οποίοι έφυγαν για την Τουρκία με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Πολύ σημαντικό είναι το ετήσιο πανηγύρι της Ποντινής, στις 26 Ιουλίου, ημέρα της Αγίας Παρασκευής. Το προηγούμενο βράδυ, στις 25 κάθε Ιούλη, εμφανίζονται σπουδαίοι πόντιοι καλλιτέχνες, στην πλατεία του χωριού, μπροστά σε χιλιάδες κόσμου.

Παλαιοχώρι

άρθρο του Δημήτρη Καλαφατίδη

Το Παλαιοχώρι Γρεβενών βρίσκεται στην περιοχή των Βέντζιων. Απέχει 35 χιλ απο την πόλη των Γρεβενών και 50 χιλ από την πόλη της Κοζάνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 800μ. και έχει πληθυσμό 667 κατοίκους. Πρόκειται για ένα πολύ παλιό χωριό που επί τουρκοκρατίας διετέλεσε κεφαλοχώρι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Παλαιότερα αρκετοί εργάζονταν και στα μεταλλεία Ξερολιβάδου, 7 χλμ από το κέντρο του χωριού. Στην πλατεία του χωριού στέκει επιβλητικά ο ιερός ναός της Αγίας Παρασκευής, κτίσμα του 1873 με ανεξάρτητο κωδονοστάσιο του 1897. Αξίζει κανείς να επισκεφθεί το Χαβο, μια περιοχή φυσικού κάλλους με απότομα βράχια, λίμνη και καταρράκτη, τον Προφήτη Ηλία με το υπαίθριο θέατρο, την κορυφή Ανάληψη (1125μ.), την κορυφή Φακιόλι (1110μ.) και την περιοχή του Μελιατσκο. Στο υπαίθριο θέατρο Παλαιοχωρίου έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς αξιόλογοι καλλιτέχνες.

Συνέντευξη για το Βέντζι

Συνέντευξη του κυρίου Αναστάσιου Παναγιωτίδη στην αρθρογράφο- δημοσιογράφο Μαριάννα Παναγιωτίδου

Στα πλαίσια της έρευνάς μας για τον Ποντιακό Ελληνισμό , ζητήσαμε από τον κύριο Αναστάσιο Παναγιωτίδη που κατοικεί στο χωριό Κέντρο του δήμου Βεντζίων , να μας διηγηθεί ιστορίες του Πόντου, που άκουσε από διηγήσεις των γονιών και των παππούδων του, αλλά και την πορεία των Ποντίων κατά την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Θα θέλαμε να μας αναφέρετε κάποια στοιχεία για το χωριό σας Κέντρο- Βέντζι Γρεβενών.

Για την ονομασία του χωριού μας Βέντζι υπάρχουν δύο εκδοχές:

Η μία ότι στην αρχαιότητα γινόταν μια γιορτή προς τιμή της θεάς Αθηνάς και λεγόταν Βέντια, αν και υπάρχει η περίπτωση η γιορτή να ονομάστηκε βέντια επειδή υπήρχε το χωριό Βέντζι Κατά την άλλη εκδοχή, πήρε το όνομά του από την βρωμοξυλιά που λέγεται βέντζια και ευδοκιμεί μόνο στην περιοχή μας. Όλη η περιοχή, 24 χωριά, πήρε το όνομά της από το χωριό μας και ονομάζεται Βέντζια. Τα χωριά είναι: 1.Κέντρο(Βέντζι) 2. Αγαλαίοι 3.Νησί 4.Σαρακήνα 5.Δίπορο 6.Νεοχώρι 7.Παναγιά 8.Παλαιοχώρι 9.Ποντινή 10.Χρώμιο 11.Πυλωροί 12.Βάρη 13.Έξαρχος 14.Δαφνερό 15.Παλαιόκαστρο 16.Κνίδη 17.Πόρος 18.Πηστικό 19. Αγάπη 20.Ιτέα 21.Μικροεκκλησούρα 22. Λαγκαδάκι 23.Παλιοκνίδη 24.Κολοκυθάκι

ΕΡΩΤΗΣΗ:Ποια είναι η ιστορία των χωριών της περιοχής που μόλις αναφέρατε;

Από ιστορικής απόψεως οι μεγαλύτεροι σιτοβολώνες του Μ. Αλεξάνδρου ήταν στην περιοχή της Ελειμιάς.Κατά πάσα πιθανότητα μπορεί αυτή να βρίσκεται στα Βέντζια , γιατί έχουμε την καλύτερη παραγωγή σιταριού στη δυτική Μακεδονία.

Επί Τουρκοκρατίας όλη η περιοχή και πέρα των Βεντζίων κυβερνούνταν από τον Αγά που είχε στέκι του τους Αγαλαίους , ενώ τα δικαστήρια ήταν στο χωριό μας (Κέντρο). Λένε μάλιστα πως ο αγάς την πρώτη νύχτα του γάμου κοιμόταν με τις νύφες΄!… Ώσπου κάποιος από τη Σιάτιστα δεν μπορούσε να το αντέξει, ντύθηκε ο ίδιος νύφη , σκότωσε τον αγά και εξαφανίστηκε…

ΕΡΩΤΗΣΗ:Γνωρίζετε κάτι για τις χαμένες πατρίδες των προγόνων σας και την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα μετά τον μεγάλο ξεριζωμό;

Οι παππούδες μας ήρθαν από από την Μικρά Ασία και κατοίκησαν τον τόπο αυτό , γιατί έμοιαζε με τον δικό τους. Το πρώτο τους χωριό ήταν η Αργυρούπολη του Πόντου, όπου δούλευαν στα μεταλλεία, φύγανε όμως όταν ανέλαβαν τον έλεγχο των μεταλλείων οι Γερμανοί και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Ακ Νταγ Μαντέν και έκαναν το χωριό ‘Εβντζι που σημαίνει η ευ- ομιλία (καλή ομιλία) ή ¨καλή ζωή¨. Αυτοί που κατοικούσαν στο χωριό ήταν τρία ξαδέρφια που είχαν το ίδιο όνομα Παύλος, γι΄ αυτό και το πατριαρχικό όνομα απ΄ όλα τα σόια είναι Παύλος.

Όταν φύγανε από τον Πόντο και έφθασαν στο Ακ Νταγ Μαντέν δεν κυνηγήθηκαν , γιατί ήταν πολύ χαμηλά στην ευθεία της Άγκυρας , κοντά στην Σεβάστεια, ανήκαν στο Ν.Άγκύρης. Όταν έφθασαν στο σημερινό τόπο της Ελλάδας που ζούμε τώρα όλοι μας δεν κατοίκησαν όλοι στο ίδιο χωριό , άλλοι κατοίκησαν στο Κέντρο, άλλοι στο Νησί, στους Αγαλαίους, στην Κνίδη, στην Μικροκκλησούρα, στο Ελεύθερο , στην Κιβωτό. Πίσω στη χαμένη πατρίδα μας ,στο χωριό μας Έβντζι δημιουργήθηκαν και άλλα χωριά, όπως Παχτσατσιχ, Γαρετσερεν, Γουρτενη…

ΕΡΩΤΗΣΗ:Τι, κατά τη γνώμη σας, πρόσφερε ο Ποντιακός Ελληνισμός στους Έλληνες, κατά την εγκατάστασή του στον Ελλαδικό χώρο; >Η προσφορά μας ήταν ότι ξέραμε γράμματα… Σχετικά με το φαγητό κάνανε 64 εδέσματα μόνο από σιτάρι και γάλα, τα ρούχα που φορούσανε ήταν ευρωπαϊκά! Μεταδώσαμε όλο τον πολιτισμό μας , προοδεύσαμε πολύ γρήγορα από το τίποτα . Σας ευχαριστούμε πολύ για την συνομιλία! Κι εγώ σας ευχαριστώ! Καλή επιτυχία στην εφημερίδα σας!

Ιστορία

Συνέντευξη για τον Πόντο

Συνέντευξη του Αλέξανδρου Αλεξιάδη στον αρθογράφο Ιωάννη Αλεξιάδη

Ο παππούς μου κατάγεται από τον περήφανο Πόντο.Παρότι ο ίδιος δεν είχε γεννηθεί ακόμη τα χρόνια του μεγάλου ξεριζωμού, οι μνήμες του από αφηγήσεις των γονιών του είναι ολοζώντανες και επανέρχονται άλλοτε νοσταλγικά και άλλοτε βασανιστικά στο μυαλό του. Ζώντας καθημερινά κοντά του έχω την τύχη και τη χαρά να ζω νοερά ιστορίες των προγόνων μου από την πανέμορφη πατρίδα τους που τόσο άδικα έχασαν ξαφνικά μια μαύρη μέρα. Ως αρθογράφος λοιπόν της σχολικής μας εφημερίδας, έχω την τιμή και την μεγάλη ευθύνη να μοιραστώ διαδικτυακά αφηγήσεις του παππού μου , γεμάτες νοσταλγία και καημό.

Ερώτηση: Πότε έφυγε η οικογένειά σας από τον Πόντο, σε ποιο μέρος του Πόντου ζούσε και πώς έγινε ο ξεριζωμός της;

Η οικογένεια των γονιών μου πήρε το δρόμο του ξεριζωμού το Φθινόπωρο του 1923. Καταγόταν από το Ακτάγ Ματέν που σήμαινε « άσπρο μέταλλο».

Ερώτηση: Τι θυμάστε από τις αφηγήσεις των γονιών σας για την πορεία τους προς την Ελλάδα;

Το μόνο που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ήταν και είναι να χάνονται πατρίδες, γέροντες, αθώες ψυχούλες . Θυμάμαι ακόμη που πάντοτε συζητούσαν για τις αλησμόνητες πατρίδες, πατρίδες των Αγίων του Πόντου, από τον Μέγα Βασίλειο μέχρι και τον Αιμιλιανό Λαζαρίδη , τον Δεσπότη Γρεβενών που απαγχονίστηκε και ήταν από τις πατρίδες του πατέρα μου.

Ερώτηση:Σε ποια μέρη είχαν σκοπό να πάνε για να ζήσουν;

Απώτερος σκοπός τους ήταν να βρούνε μέρος για να βάλουν την κεφαλή τους, για να μπορέσουν να διασώσουν ό, τι τους είχε απομείνει από γέροντες και παιδιά.

Ερώτηση:Τι έχει προσφέρει στους εδώ Έλληνες το Ποντιακό Γένος;

Πολιτισμό, θρησκεία, αγάπη και αφοσίωση ο ένας για τον άλλον και πάνω απ΄ όλα την ποντιακή κουζίνα

Ερώτηση:Με ποιες δουλειές ασχολούνταν οι Πόντιοι στις αλησμόνητες πατρίδες του Πόντου;

Με το εμπόριο, την επεξεργασία μετάλλου και ειδικά στην περιοχή μας με τη μεταλλουργία και την κτηνοτροφία. Οι πρόγονοί μου ήταν από την περιοχή της Αργυρούπολης, πόλη στα βόρεια του Πόντου ,όπως και οι πόλεις Κερασούντα, Τραπεζούντα, Σαμσούντα, Σινώπη ,και επειδή είχαν τελειώσει τα μέταλλα , εκδιώχθηκαν και φτάσαν στην περιοχή του Ακτάγ Ματέν.

Προσκύνημα στην πατρίδα

της αρθρογράφου Μαριάννας Παναγιωτίδου

Ως απόγονος των Ποντίων, οφείλω να πω πως είμαι περήφανη για τους προγόνους μου και βέβαια ιδιαίτερα χαρούμενη που κατάγομαι από τη φυλή αυτή. Θα ήθελα πολύ κάποια στιγμή να πατήσω τα πάτρια εδάφη που πλέον δυστυχώς είναι τούρκικα. Το γεγονός αυτό με θλίβει κατά κάποιο τρόπο, παρότι δεν έζησα να νιώσω τον πόνο εκείνων των ανθρώπων που εγκατέλειψαν τον τόπο τους για πάντα καταφεύγοντας στην Ελλάδα για να μπορέσουν να ζήσουν. Θα ήταν μια υπέροχη εμπειρία για μένα , καθώς έχω ακούσει πολλά από τον πατέρα μου και τους παππούδες μου για τον τόπο. Έχω περιέργεια ν΄ αντικρύσω κατάματα την σημερινή κατάσταση , είτε κακή είτε καλή, ό,τι και να΄ναι… Ξέροντας πράγματα για τον τόπο των προηγούμενων γενεών σου , ακόμη κι αν δεν βιώσεις κάτι σ΄ αυτόν, έχεις την ανάγκη να τον δεις και να νιώσεις τη χαρά και τη λύπη και όλα τα συναισθήματα που κρύβεις να τα προωθήσεις προς τα έξω. Είναι ένας τρόπος φυγής και αναγνώρισης το ταξίδι με προορισμό τον τόπο σου. Τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου άποψη και ανυπομονώ πολύ για την ώρα αυτού του ταξιδιού και για τα συναισθήματα που θα νιώσω!

Πολιτισμός

Συνέντευξη Χ.Ντάγκαλα

Στην παρακάτω συνέντευξη του επαγγελματία τραγουδιστή δημοτικών τραγουδιών Χ.Ντάγκαλα στην αρθρογράφο της εφημερίδας μας Βούλα Μπαρούτα , που πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του στην Ιτέα Γρεβενών με στόχο την προβολή της δημοτικής παραδοσιακής μας μουσικής ,δίνονται πληροφορίες για το πώς ξεκίνησε να τραγουδάει και γιατί το επέλεξε!!!!

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι είναι η μουσική για εσάς ;

Καταρχήν είμαι από κτηνοτροφική και γεωργική οικογένεια αλλά από της μάνας μου το σόι είμαι από καλλιτεχνική οικογένεια, από μικρός άκουγα τον θείο μου που τραγουδούσε και έπαιζε βιολί, στο σπίτι μας γινόταν πολλά γλέντια, άκουγα τραγούδια που μιλούσανε για την ξενιτιά, άλλα τραγούδια μιλούσαν για πένθος, όπως άλλα τραγούδια ήταν του γάμου, όλα αυτά μου έγιναν βίωμα. Με τον καιρό αφού μεγάλωσα έπρεπε όλα αυτά τα ακούσματα να τα παρουσιάσω στους ανθρώπους έτσι λοιπόν αποφάσισα να μάθω το πρώτο όργανο το λαούτο, στα 15 μου χρόνια ήμουνα σχεδόν έτοιμος καλλιτέχνης.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιατί ξεκινήσατε να τραγουδάτε ;

Ξεκίνησα να τραγουδάω γιατί μεγάλωσα με αυτά τα τραγούδια.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιατί επιλέξατε το δημοτικό τραγούδι ;

Βλέποντας από μικρός και ακούγοντας τα τραγούδια του θείο μου, με τον τρόπο που τραγουδούσε τα παραδοσιακά τραγούδια του τόπου μας, υπήρχε μέσα μου μία συγκίνηση. Όλα αυτά που βίωσα με τον καιρό μου έγιναν επάγγελμα, μέχρι και σήμερα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Σας πίεσε κανείς να τραγουδήσετε ή μόνος μας το επιλέξατε ;

Η επιλογή ήταν δική μου, ακούγοντας βέβαια από ανθρώπους τα συγχαρητήρια τους.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι συναίσθημα σας εκφράζει η μουσική ;

Όταν τραγουδάω υπάρχουν στιγμές που μπορεί να κλάψω, να έχω χαρά, ανάλογα το τραγούδι σε τι αναφέρεται.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πότε σκέφτεστε να το σταματήσετε ;

Μέχρι σήμερα στα 63 δουλεύω επαγγελματικά, δεν θα πάει πολύ καιρός μέχρι που θα σταματήσω αλλά δεν θα πάψω να τραγουδάω μέχρι τα τελευταία μου.

ΕΡΩΤΗΣΗ: ΄Έχετε γράψει δικούς σας στίχους ;

Έχω στίχους δικούς μου αλλά και μουσική δική μου, αλλά πιο πολλές ηχογραφήσεις έχω με τα παραδοσιακά τραγούδια των Γρεβενών για να κρατήσουμε την παράδοση, το παραδοσιακό μου ρεπερτόριο του τόπου μας είναι ατελείωτο.

Αθλητικά

Συνέντευξη ποδοσφαιριστή της ομάδας Νεοχωρίου

του μαθητή Γεωργίου Μπαλάφα

-Διαμαντή πόσα χρόνια είσαι στην ομάδα;

-4 ολόκληρα χρόνια.

-Πότε ξεκινήσατε να παίζετε ποδόσφαιρο σε τέτοιο επίπεδο;

-Όταν ήμουν 16 χρονών.

-Ποια ομάδα σας άρεσε από μικρός;

-Ομάδα μου ήταν ο Παναθηναϊκός.

-Ποιο ήταν το ίνδαλμα σας;

-Ο Βαζέχα. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος παιχνιδιού του αλλά και η εξυπνάδα που είχε μέσα στο γήπεδο.

-Δεχτήκατε ποτέ επίθεση λόγω της ομάδα σας;

-Όχι. Ποτέ.

-Η αγάπη σας για τον Παναθηναϊκό πότε ξεκίνησε;

-Όταν ήμουν μικρός άκουσα ότι ο Παναθηναϊκός ήταν διεκδικητής το 1971 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών.

-Σκεφτήκατε ποτέ να μην παίξετε ποδόσφαιρο;

-Όχι .Από πολύ μικροί παίζαμε παντού στον δρόμο, στην πλατεία ,στο σχολείο, στο ποτάμι και σε ταράτσες άλλα και σε άλλα πολλά.

-Ποια είναι η αγαπημένη σου θέση;

-Έπαιζα κυρίως από τα πλάγια άλλα ο προπονητής μου με πίεζε και έτσι παίζω καλά και στο κέντρο.

-Ποιος ήταν ο προπονητής σου;

-Ο κ. Χρήστος Νταγκούλης.

-Μικρός ποιους είχες σε αφίσα στο δωμάτιο σου;

-Τον Ρενέ Χένρικσεν,Ρόμπιν Φαν Πέρσι και τον Κάρλες Πουγιόλ.

-Ποια χαρακτηριστικά ήθελες να πάρεις από αυτούς τους δυο;

-Από τον Χένρικσεν την ηρεμία που βγάζει στο γήπεδο, από τον Φαν Πέρσι την επιθετικότητα του, το σουτ του αλλά και το σκοράρισμα που έχει ως φορ και από τον Πουγιόλ να πάρω την μαχητικότητα του και το πάθος που μπαίνει σε όλες τις φάσεις.

-Ποιο νομίζεις ότι είναι το δυνατό χαρακτηριστικό σου μέσα στον αγώνα;

-Το δυνατό χαρακτηριστικό είναι η ταχύτητα μου.

-Το αδύνατο;

-Ότι μερικές φορές ξεχνιέμαι και η άμυνα έχει μερικές φορές προβλήματα.

-Τι ένιωσες στον πρώτο σου αγώνα;

-Στην αρχή ένιωσα άγχος άλλα στη συνέχεια ένιωθα χαρά γιατί γινόμουν ενεργό μέλος της ομάδας.

-Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία για την συνεχεία και σε ευχαριστούμε.

-Εγώ ευχαριστώ.

Τέχνης Έργα

Διήγημα 'Το ταξίδι'

του Γιάννη Αλεξιάδη Το πλοίο ξεκίνησε , μα ο καιρός ήταν πολύ κακός… Από την πρώτη στιγμή άρχισα να φοβάμαι. Κοιτούσα γύρω μου κι έβλεπα τις Σειρήνες να τραγουδάνε τόσο όμορφα και ήθελα τόσο πολύ να πάω κοντά τους , να τις δω πιο καθαρά! Ο θεός όμως με προφύλαξε από το να πάω σ΄εκείνες που θα μου ρουφούσαν το αίμα! Κι εγώ υπάκουσα σ΄εκείνον, τον έναν και μοναδικό Θεό… Τα κύματα χτυπούσαν άσχημα το πλοίο μου, ήμουν ο μόνος που σώθηκε από την οργή του κοσμοσείστη Ποσειδώνα, να΄ ξερα κιόλας τι του΄ χω κάνει για να του το ξεπληρώσω! Μήπως τύφλωσα το γιο του τον Πολύφημο; Μπα , δεν το νομίζω! Δεν πειράζει όμως είμαι κι εγώ πολυμήχανος σαν τον Οδυσσέα… Ούτις λεγόταν ο Οδυσσέας πριν τυφλώσει το τέρας, κι εγώ ανώνυμος θα μείνω ώσπου να παλέψω και να σωθώ. Μα σαν νικήσω θα ΄χω το πιο δυνατό όνομα και θα το φωνάξω δυνατά σαν τον Οδυσσέα: Έι Πολύφημε,

αν ποτέ σε ρωτήσουνε ποτές ποιος σε τύφλωσε,

να ειπείς ο Οδυσσέας. Ο καστροκαταλύτης.

Τελευταία τροποποίηση: 2014/02/14 11:59